Ik ben 58 jaar en getrouwd met Peter.
We hebben een hond, Abiagael.

Ik maak verslagen, LOGS, over alles wat ik meemaak en over onderwerpen die mij bezig houden.
Klik aan wat je wilt lezen en reageer. Dat kan onder elke LOG.
Maak kennis met MIJN LEVEN!</center>
Neem ook een kijkje op mijn andere sites!

Ingrids videoplek.
Schilderclub Johanietes.
Tai Chi Hoek.

Je kunt op de namen klikken.
Je kunt ook klikken op dit plaatje en reageren in het gastenboek.

De afgelopen twee weken zijn wij op vakantie geweest, naar Landalpark Aelderholt in de buurt van Emmen. We kwamen maandag aan toen het heel heet was en je moest gaan zitten en niets doen. Bas en Thera kwamen ook een paar dagen. Dat was weer ouderwets gezellig. Het weer werkte goed mee, want het noodweer wat dinsdagavond langs kwam, viel reuze mee. Wat bliksem en donder en een paar flinke buien. De temperatuur kelderde gelijk en het werd aangenaam om te wandelen. Woensdag reden we naar Orvelte, een brinkdorp waar de tijd honderdjaar stil heeft gestaan. Het was leuk om te zien en gezellig op het terras aan de koffie en bier! Van de twee weken dat we er waren was alleen de eerste donderdag een regendag. Maar met een borrel en een paar kaarten kwamen we daar al snel overheen. Die vrijdag gingen Bas en Thera weer naar huis. En wij aan de wandel. We hadden bij de receptie een kaart en een stencil gekocht, waar je met de hond kon wandelen. En wat bleek, je mag in elk bos je hond los laten! Zolang ze onder appxe8l staan en op de paden blijven. Nou Abiagael doet dat prima! Jagen en door bosjes rennen doet ze nooit en als we buiten haar gezichtsveld zijn, weet ze niet hoe snel ze weer bij ons moet komen. Haar behoefte doet ze keurig in de bosjes. We verbaasden ons elke keer weer als we ergens wandelden of fietsten, hoe mooi het in Drenthe is. Er waren ook stukken waar mijn familie* liep, waar de hond vast moest of niet mocht komen. Maar wat gaf dat! De bossen waren zo uitgebreid, Abia genoot en wij ook. Ook viel het ons op, dat de dopjes zo gezellig waren. Heel veel nog met een brink. Mooie boerderijen en overal wel een oud Drents cafxe9, restaurant of zo. Het fiesten met Abia was een fiasco, want ze wilde niet in de kar. Ze gaat zo te keer en krabt dan met haar poten tegen het gaas. Daar zat al heel snel een gat in. Het risico nemen en toch te gaan fietsen namen we niet. We oefenen wel een beetje om naast de fiets te lopen. Dat gaat aardig, maar dat stelt nog niets voor. Ze mag officlxebel pas na 26 juli naast de fiets, dan is ze een jaar. Het weer werkte goed mee, het was soms wat fris, maar de laatse week telkens rond de 23 graden. Er viel af en toe een buitje of het spetterde wat, maar we hebben maar xe9xe9n keer het laaste stukje van een wandeling in de regen gelopen! Kortom, een heerlijke vakantie. We willen volgend jaar zeker weten, naar Aelderholt. Net als de Veluwe een prima plek om met een hond te wandelen. Wat dat doen we graag. Nu ook niet langer dan een uurtje, omdat Abia nog zo jong is, maar een energie dat ze heeft! Ze rent keihard en loopt de afstand drie keer. In de herfst heeft zij een conditie, dan kan ze de hele wereld aan. En wij ook, want nu we niet meer roken, is onze conditie al met sprongen vooruit gegaan! Drenthe tot volgend jaar!

Het lukt niet om foto's te plaatsen op dit moment, maar wees gerust, deze link gaat naar mijn album! http://www.mijnalbum.nl/Album=8ETOXSRA * ( Schotse) Hooglanders!

Het is 40 jaar geleden, dat ik op 16 april verkering kreeg met Peter. Ik zei er thuis niet zoveel over, want dan zou mijn vader wel heel graag kennis willen maken! Met alle nodige vragen bovendien! Nee, ik hield het even stil. Op 4 mei stond ik buiten de ramen te zemen, toen Peter langs kwam op zijn brommer. Ik maakte snel het raam af en stond gezellig met hem te kletsen. Geen erg in, dat het tegen 20.00 uur was. Maar Pa wel! Ik moest naar binnen, want met dodenherdenking, bleef je niet buiten. En die vriend van je, moet ook maar mee naar binnen. Dat was de eerste kennismaking. Na de twee minuten stilte werden er eerst nog oorlogverhalen verteld. Pa had de hongerwinter meegemaakt en in de gaarkeukens de tonnen leeg gelikt, waar de tulpenbollensoep in zat. Ook van alles zelf gevangen en geslacht. Vooral dakhaas, maar ook spreeuwen. Carla, mijn stiefmoeder vertelde het  verhaal van de bevrijding. Ze zat op de stoep en kreeg een wit brood. Daar heeft ze heel lang mee gezeten en er alleen maar geroken. Na die verhalen was Peter aan de beurt. Het kruisverhoor kon beginnen. Wat doe je, wat voor werk, en je ouders, wat doen die. Heb je broers en zussen. Waar woon je? Nu woonde Peter in Crooswijck en dat was toen niet de wijk die in hoog aanzien stond. Maar Peter woonde aan de rand, dus dat viel gelukkig mee. Verder kreeg Peter de regels uitgelegd, want daar moest ik me aan houden. Ik zat nog op school, net voor het examen van de ULO en mocht niet elke avond uit. Alleen in het weekend, maar dan moest ik 10 uur thuis zijn op vrijdag. Wnt ik werkte zaterdags. Zaterdag avond mocht het om 12.00 uur. En zondags liever niet, maar als ik wel ging om 9.00 uur thuis. Het kwam veel voor, dat ik op moest passen op Jan, Miranda en Yasmin. De verkering werd goedgekeurd. En als vrije jongen, zoals mijn vader zich zelf zag, moest ik maar snel naar de Rutgerstichting voor de pil!!! Ik kende hem pas een kleine drie weken! Maar vaders wil was wet en ik ging de pil halen. Dus nu begrijp je, waarom 4 mei niet alleen een nationale gedenkdag is.

Ja dat was 40 jaar geleden. Je speelde niet buiten, je zette je auto stil, de bussen en trams reden niet. Het was toen echt stil op straat. Helaas is dat stukje respect verdwenen. Gelukkig wordt er tegenwoordig meer aandacht aan besteed. Ik hoop dat het vanavond ook weer twee minuten stil is op straat! De herdenking is al niet meer alleen voor de slachtoffers uit de tweede wereldoorlog. Alle oorlogen tellen mee!

We waren 16 april j.l. in Putten met Ron en Monique en vierden daar ons 40 jarig jubileum. We ginen eten in de Gardense Berg. Bij het afrekenen, kreeg ik de bon. Wat ik toen heel grappig vond, dat was dat we tafel 40 hadden!!! Als dat geen toeval is!

Vorige week zijn wij in Duitland geweest in het plaatsje Stadkyll in de Eifel. Op een park van Landal het Wirfttal. Het was een mooi huisje, bovenaan de berg. Naast ons een speelveld en daarachter een dennenbos. We vertrokken met druilerig weer vrijdag maar kwamen aan met een licht bewolkte lucht. De dagen erna hebben we alleen maar zon gezien en strak blauwe lucht. De temperatuur steeg ook elke dag weer e. Op het laatst lieten we onze jas thuis. Het wandelen viel wat tegen, want die bergen zijn maar 650 meter en behoorlijk stijl! Dat zijn we niet gewend. Ik liep de eerste dag met Abiagael naar de receptie. Dat ging lekker, maar terug viel het zwaar tegen. De helling was zeker 16%! De volgende dag voelde ik mijn kuiten! De bossen bestonden uit dennebomen en leken overal hetzelfde. Wandelingen die waren uitgezet waren uren lang. Ik trek dat niet en Abiagael mag dat niet. Peter is stoer, die heeft nergens last van. Of komt het dat hij strond verkouden is, geen stem heeft en door het hoesten en proesten ik hem niet hoor? Na één zo'n saaie boswandeling ging ik de  kaart beter bekijken. De Eifel heeft velen uitgedoofde vulkanen, waarvan de kraters zijn veranderd in meren. Ook zijn er veel stuwdammen, dus stuwmeren. Dat bleek een goede fonds. Want die meren lagen hoog, maar rondom was het redelijk vlak. Heerlijk om rond te lopen. En zo hebben we elke dag een andere See of Maar rondgelopen. Maar is Duits voor vulkaanmeer! De laatste lag wel erg diep en bleek terug een hele klim. Maar we hebben genoten. Leuke plaatsjes bezocht, op terrasjes gezeten. IJs gegeten, koffie gedronken. Kortom heerlijk. Die dagen buiten zorgden er wel voor, dat ik elke middag lang sliep en zelfs Peter zijn ogen dicht  deeed. Hij was echt heel verkouden. Ik pakte een staartje mee, maar kreeg zware hoofd en nekpijn. Maar met 100 paracetamol bij ons, kon deze vakantie niet stuk. Het was een leuke week, maar als je diep in mijn hart kijkt, denk ik dat ik van de herfst weer naar de Veluwe ga!

Voor niet rokers is het niet te begrijpen, maar voor rokers wel. Stoppen met roken is moeilijk. Nee ik zeg het verkeerd, stoppen met roken is niet moeilijk, maar nooit meer beginnen wel! Ik rook al vanaf mijn twaalfde. Onze vader was zeer anti roken, terwijl hij nog maar net gestopt was. Waarom wij ons verzetten tegen zijn gezag, weet ik niet. Maar Jolanthe en ik rookten toch. Later Miranda, Jan en Yasmin ook. Dat is jaren zo doorgegaan. De eerste keer dat ik stopte was in 1983. Samen met Peter stopten we geld apart in een spaarpot. Na een jaar gingen we voor dit geld naar de wintersport en vlogen voor het eerst. We vierden daar Oud en Nieuw en op de terugweg in het vliegtuig, stak ik weer een sigaret aan. Peter nog niet. Ik ging zelf sigaretten draaien, of eigenlijk Peter! Hij rook de tabak en begon ook weer. We rookten weer als  vanouds, meer zelfs denk ik. In 1996 deed ik weer een poging en het lukte, ook al rookte Peter door. In 2000 waren we 25 jaar getrouwd en op ons feestje nam ik er een! Dat duurde een jaar en toen stopte ik weer. Peter deed mee en het lukte tot 2006! Peter kreeg prostaatkanker, ik dook de trap af en in september, tijdens een vakantie in Griekenland, namen we af en toe een peuk! Hadden we niet moeten doen. We kochten zelf nog niet, maar bietsten sigaretten. Tot oud en nieuw! We kochten weer en jippie, het hek was van de dam. We paften weer alsof het een lieve lust was. In 2009 ging Peter met pensioen en op die dag 1 september zouden we stoppen. Dit duurde maar tot 3 september! Keelin vocht voor haar leven op de operatietafel en Peter haalde sigaretten. En dat doen we nog steeds! Maar we willen stoppen, dus belde ik de dokter. Of hij onze coach wilde worden en wij pillen konden krijgen.   Dat kon wel, maar we moesten eerst op gesprek, na het spreekuur. Hij legde uit, dat die pillen niet zomaar verstrekt werden. Dat liep volgens contracten met de vezekeraar. Heel lastig, ook voor hem. Nee, hij had een beter plan. De stoppen met roken poli in het IJsselland ziekenhuis! Je moet wel echt willen stoppen, anders heeft het geen zin. Dus wij zeiden volmondig ja! Het proces duurt meer dan een jaar. Lees wat je allemaal moet doen vóór je mag stoppen! Afspraken voor foto en test zijn gemaakt!

1. U krijgt een longfoto en een longfunctietest om uw

uitgangspunt te bepalen. Deze worden door een

longarts beoordeeld;

2. Tijdens uw eerste bezoek aan de rookstopconsulent

wordt uw rookgedrag in kaart gebracht en uw persoonlijke

voordelen besproken om te stoppen met

roken. U kunt ook uitspreken waar u tegenop ziet en

welke problemen voor u een rol spelen;

3. In het tweede gesprek met de rookstopconsulent

wordt een stopdatum gepland, samen met

eventuele ondersteuning en hulpmiddelen die dit

ondersteunen;

4. U heeft tevens een gesprek met een psycholoog of

een mental coach om u bij uw stopmoment te

begeleiden;

5. Op de dag van stoppen belt de rookstopconsulent u

om te horen hoe het gaat. U kunt zelf uiteraard ook

bellen, wanneer u hier behoefte aan heeft.

6. Binnen enkele dagen na uw stopdag heeft u een

vervolggesprek met de rookstopconsulent. Daarna

heeft u elke drie maanden een vervolggesprek, totdat

u een jaar gestopt bent;

7. Na een jaar krijgt u weer een longfunctieonderzoek

om uw vooruitgang te meten en heeft u aansluitend

een afspraak met de rookstopconsulent.

8. Na 1½ jaar evalueert u uw rookstopprogramma met

de longarts.

 Wie ook met hulp wil stoppen kan het hele verhaal lezen op Stoppen met roken polikliniek

Jan Hoogland 25 augustus 1930 15 februari 1984.

Het is woensdag 15 februari 1984. Het is een dag als geen andere. Na mijn werk ben ik naar huis gegaan en op de bank in slaap gevallen. Om 15.00 uur word ik wakker van de filemeldingen. Er is file bij Steenbergen door een ongeluk. Ik slaap weer verder. Om zes uur staat de politie voor de deur. Onze pa is verongelukt bij Steenbergen. Je begrijpt dat dit insloeg als een bom. Ik zal de details besparen. Ik heb al vaker een log hierover gemaakt.  Ik ga ook niet uitwijden over het ongeluk. Maar ik wil het nu eens hebben over de andere kanten van een verlies. Het bij elkaar zijn met je broer en zussen de dagen erna tot de uitvaart.

We hadden pa opgebaard in zijn eigen huis en zouden met elkaar daar verblijven tot de crematie. Iedereen weet, dat het huilen en lachen is. We zaten de volgende avond met elkaar tv te kijken en zagen een show van de Everly Brothers. We zongen mee, lekker hard en vals. Maar bij het nummer dream, dream, dream werden de laatste noten in koor drehiehiehiehiehiehem. Janken en daarna weer lachen. You tube Dream dream! Voor de familie, even lachen en huilen met deze link!

Ook zo'n stom moment was dat pa's huisarts langs kwam. We waren net weer even tot rust en hadden zelfs de radio aangezet. De dokter kwam binnen met een heel strak gezicht en sprak met ons, vooral met mij, want ik kende hem nog van toen. Op dat moment werd André van Duins plaatje: de Vuilnisman gedraaid. Achter de rug van de dokter schoten Miranda, Jolanthe,Yasmin en Jan in de lach. En ik maar ernstig blijven kijken. Weer later waren we het huis aan het doorzoeken, want pa had een dagboek werd gezegd. Er was een vrouw langs geweest, ene Ans, waar pa jaren een verhouding mee had. Al toen met ma! We waren dus heel nieuwsgierig hoe en wat.  Miranda was boven aan het zoeken op het kantoor. Maar toen ging weer de bel. Een bloemstuk . Miranda deed de deur dicht, want dat vond ze gênant. De bloemen werden op de rouwkamer gezet en wij gingen weer verder met alles. Na een tijdje misten we Miranda. Shit die is nog boven en er zit geen klink aan die deur. Dus wij naar de haar toe. Hoorden we heel zachtjes kloppen en fluisterend er achter aan: Joehoe, ik zit geloof ik opgesloten! We deden snel de deur open en zeiden, waarom heb je niet harder geroepen. Dat wilde ze niet, omdat pa in de kamer ernaast lag. Daar hebben we later zo om moeten lachen. Ja mensen we hebben heel wat meegemaakt die dagen erna. We waren in één klap volwassen. Het duurde lang voordat ik het overlijden van pa kon los laten. Tot ik een artikel las over onbegrijpelijke gebeurtenissen. Wanneer iemand overlijdt, kan hij een teken geven aan iemand om door te geven, dat hij van je houdt! Het moment dat ik wakker werd was het moment dat pa omkwam. Toen ik dat las, kon ik het eindelijk loslaten. Of het nu waar is of niet, voor mij was het aanvaarding. Nu denk ik aan de mooie momenten met elkaar.

Voor wie nog niet genoeg stil gestaan heeft bij pa's overlijden, hier nog meer linken van muziek tijdens de uitvaart.

Ave Maria.

Het duet van de parelvissers.

My way.

Hier nog wat foto's!

Wie kent het niet! De meeste ouderen onder ons, weten wel wat dit is. Trouwens op dit moment worden voor de zoveelste keer op zondag Net1, de afleveringen weer herhaald. Waarom heb ik het hierover? Vorig jaar vroeg Monique, van Ron of wij zin hadden mee te gaan naar een dinershow, Faulty Towers. Nu zijn wij altijd wel in voor een gezellig avondje, dus zeiden we ja. We moesten wel bijna een jaar wachten, maar donderdag 3 februari was het zover. Rond vier uur reden we naar  Ravenstein. Rond half zes kwamen we aan. File natuurlijk. Gelukkig hadden we tijd voor een borrel. We reden naar Oss naar theater de Lievekamp. In de foyer kwam als gauw Manuel binnen om te bedienen. De cast kwam uit Australië. Dat maakte het wel echter, want een serie als Fawlty Towers moet je niet vertalen. Ik zag vorig jaar Alo, alo in het Nederlands en dat is het gewoon niet. Even later kwam Basil ook binnen en begon Manuel instructies te geven. Toen het tijd werd om naar binnen te gaan was ook Sybil van de partij. Onze namen werden door Basil opgelezen en we moesten allemaal aan grote ronde tafels plaatsnemen. De drie acteurs speelden geweldig! Elke beweging en  stemintonatie klopte precies. We mochten foto's maken, maar omdat ze veel bewogen, zijn het niet mijn beste foto's. Het diner bestond uit drie gangen. Het was een diner, want we dronken er een wijntje bij! Tussen de gangen door gebeurde er van alles. Gebitten in de soep, broodjes werden rond gedeeld en later gegooid. Brandoefening, Manuel die op zijn kop kreeg. Teveel om op te noemen. Maar zoals altijd, je moet er bij zijn geweest. We hebben de hele "voorstelling" met een big smile gezeten. Het was ontzettend leuk en weer eens een andere manier van naar het theater gaan!

Voor echte Fawlty Tower fans, hier de link voor een filmpje!

The Germans!

    De vrouwen boven de vijftig weten er alles van. Eens in de twee jaar krijg je een oproep en mag je voor een mammografie. Dit is heel goed, dat het gebeurt, maar prettig is het allerminst. Het gaat per postcode en meestal  hebben de buren bijna dezelfde tijd. Nu ook weer. Cisca en Loes zijn net voor mij. Dus wij maken er een uitje van en gaan samen met  de metro. Ik controleer regelmatig mijn borsten. En ja hoor, ik voelde weer eens een bobbeltje. Jarenlang onder controle geweest in de Daniël den Hoed en  altijd was het goed! Morgen gaan we dus naar de Rochussestraat. Lekker weer tieten pletten! Het pletten is nooit lekker. Voordat de borst plat en zonder plooien klem zit, is hij al twee keer zo lang. Dan de pers erop en maar hopen dat er geen  brandalarm komt. Zodra de foto is gemaakt, gaat nu wel de  druk er gelijk af. Maar je moet vier keer. Twee keer plat en twee keer in de lengte   richting. De foto's worden beoordeeld en ook de huisarts krijgt bericht. Binnen het kwartier sta je meestal weer buiten en kan het wachten op de uitslag beginnen. Ik hoop dat we allemaal een goede uitslag krijgen. En niet zoals een goede vriendin van ons een telefoontje van de huisarts krijgen, omdat  het niet goed is. Operatie en bestralingen zijn bij haar noodzakelijk. Dus na morgen duimen en wachten op de uitslag. Dat duurt ongeveer twee weken. Voor iedereen die nog mag, heel veel sterkte met het pletten en voor iedereen een goede uitslag! Wat de mijne wordt, vertel ik zodra ik het zelf weet! 

Vandaag is het alweer 9 jaar geleden, dat ma stierf.

Gelukkig heeft ze het zelf waarschijnlijk niet beseft.

Vooral de laatste jaren in het verpleeghuis waren omdat ze Alzheimer had, mensonwaardig. Ze kon echt niets meer zelf!

Toen ze stierf had ze haar waardigheid weer terug.

 Een hoop herinneringen komen boven van heel veel emoties, die kleven aan deze datum.

Gelukkig komen ook de leuke dingen omhoog borrelen, daar koester ik me dan maar in.

Er is één schakel die de dood niet kan verbreken. Liefde en herinnering leven altijd voort.

Vertrouw op de kracht van liefdevolle relaties.

Ik zocht jou, maar ik heb mezelf gevonden.

Zoals jullie misschien weten, ben ik in het voorjaar met gerda naar Kunst en Kitsch geweest.

Wij zijn er niet rijk van geworden, maar het was een hele leuke belevenis. Wanneer het weer in Rotterdam is, gaan we er zo weer heen. Het is zo gezellig. Voor die tijd ga ik wel naar kringloop winkels of bij vrienden langs om kunst te verzamelen, die wel wat waard is. Wie weet krijg ik dan provisie.

Vanavond was de uitzending. En wie heeft gekeken en dacht, hé, dat lijkt Ingrid wel, dan had je gelijk! Want ik ben in beeld geweest bij een oud boek over de auto Spijker! Gerda stond er toen niet bij, want die stond in de rij met haar icoon. Was wel wat waard, maar zat onder de houtworm! Wie mij niet heeft gezien heeft pech. Daarom heb ik van het tveen foto gemaakt! Is het niet leuk!!!!